Archiwum kategorii: Prace liencjackie

prace licencjackie z analizami

Wstępna analiza bilansu

Wstępna analiza bilansu przeprowadzana jest w ujęciu statycznym i dynamicznym.

Analiza w ujęciu stycznym zajmuje się badaniem struktury majątku przedsiębiorstwa i źródeł jego finansowania w wybranym momencie. Natomiast analiza w ujęciu dynamicznym zajmuję się również oceną kierunku zmian tej struktury oraz dynamiki poszczególnych elementów aktywów i pasywów poprzez porównanie danych z kilku kolejnych lat. Wstępna analiza bilansu zajmuje się badaniem:

  • struktury majątkowej na podstawie wskaźników struktury aktywów,
  • struktury kapitałowej, poprzez ustalenie wskaźników struktury pasywów,
  • struktury kapitałowo – majątkowej.

Do przeprowadzenia wstępnej analizy bilansu w ujęciu dynamicznym potrzebne są następujące mierniki:

  • wskaźniki dynamiki, które określają kierunek i stopień zmian poszczególnych elementów bilansu, w porównaniu do ich poziomu w bilansach wcześniejszych,
  • wskaźniki struktury, które wskazują na udział poszczególnych pozycji majątku i źródeł ich finansowania w ogólnych ich wielkościach.

Struktura majątku w przedsiębiorstwie

Struktura majątkowa informuje o sposobie zaangażowania kapitału przedsiębiorstwa. W badaniu tej struktury podstawowe znaczenie mają wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w określone środki gospodarcze. Najważniejsze z nich to wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w trwałe i obrotowe składniki majątku. Udział trwałych składników w majątku przedsiębiorstwa w sposób istotny zależy od rodzaju branży. Udział ten pozostaje w bezpośrednim związku z kwotą osiąganych przez przedsiębiorstwo przychodów. Im większy jest udział trwałych składników majątku w jego strukturze, tym mniejsza jest zdolność przedsiębiorstwa do wypracowania przychodu[1].

Wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w środki gospodarcze[2]:

Struktura kapitału w przedsiębiorstwie

W badaniu struktury kapitałów (pasywów) podstawowe znaczenie mają wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w kapitały własne i obciążenia kapitałami obcymi.

Wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w kapitały własne i obciążenia kapitałami obcymi:

Pionową strukturę kapitałów finansujących majątek przedsiębiorstwa można właściwie ustalić posługując się wskaźnikami wyposażenia przedsiębiorstwa w kapitał własny oraz wskaźnikami obciążenia zobowiązaniami długoterminowymi i krótkoterminowymi.

Struktura kapitałowo – majątkowa w przedsiębiorstwie

Przy wstępnej analizie bilansu  występują również powiązania poziome pomiędzy poszczególnymi pozycjami aktywów i pasywów.  Analiza ta pozwala na określenie poprawności zastosowania źródeł finansowania oraz ewentualnych rozbieżności sytuacji faktycznej przedsiębiorstwa w stosunku do zaleceń teorii w zakresie kształtowania struktury bilansu.

Na początku tej analizy trzeba ustalić udział kapitału własnego w finansowaniu majątku trwałego przedsiębiorstwa. Udział ten ustala się według poniższej relacji[3]:

Wskaźnik ten pokazuje, w jakiej części majątek trwały jest finansowany kapitałem własnym. Według „złotej reguły bilansowania” majątek trwały powinien być w całości, a jeszcze lepiej z pewną nadwyżką, finansowany kapitałem stałym, tj. sumą kapitału własnego i zadłużenia długoterminowego. Bardziej konserwatywna odmiana tej reguły wymaga finansowania majątku trwałego w całości kapitałem własnym. W takim przypadku wartość wskaźnika wynosiłaby 1,0. Z reguły kapitał własny finansuje całość majątku trwałego i część majątku obrotowego. Typowa wartość tego wskaźnika zawiera się w przedziale 1,0 – 1,5[4].

Stopień pokrycia majątku trwałego kapitałem stałym można wyrazić poniższą relacją:

Jeśli w przedsiębiorstwie jest prawidłowo prowadzona polityka finansowa to kwota kapitałów stałych powinna przekraczać wartość majątku trwałego o bardzo niskim stopniu płynności finansowej, zapewniając także pewne pokrycie tymi kapitałami środków obrotowych. W przeciwnym wypadku przedsiębiorstwo może bardzo łatwo stanąć w obliczu niemożności bieżącego regulowania zobowiązań płatniczych. Pozostałe środki obrotowe finansowane są kapitałami krótkoterminowymi (zobowiązaniami i kredytami). Stopień tego finansowania określa poniższa relacja:

Jeśli kapitał krótkoterminowy w pełni pokrywa majątek obrotowy, wówczas zachowana jest złota reguła bilansowania w stosunku do obrotowych składników majątku. W tym przypadku stwierdza się, że z uwagi na krótki czas związania, mogą być one finansowane z krótkoterminowego kapitału obcego.

Przestrzeganie wyżej wymienionych reguł finansowania sprzyja utrzymaniu równowagi finansowej przedsiębiorstwa, warunkującej bieżącą i przyszłą jego egzystencję.


[1] H. Błoch, Controlling, Rachunkowość zarządcza, CIM, Warszawa 1992, s. 37.

[2] M. Sierpińska, T. Jachna, Ocena przedsiębiorstwa według standardów światowych, PWN, Warszawa 2000, s. 52.

[3] M. Sierpińska, T. Jachna, Ocena przedsiębiorstwa według standardów światowych, PWN, Warszawa 2000, s. 53.

[4] M. Nowak, Praktyczna Ocena kondycji finansowej przedsiębiorstwa. Metody i ograniczenia, FRR w Polsce, Warszawa 1998,s. 131.

Rachunek zysków i strat

Głównym celem rachunku zysku i strat jest zestawienie poszczególnych rodzajów przychodów uzyskiwanych przez osobę prawną  według źródeł ich powstawania oraz elementów składających się na koszty uzyskania przychodów, strat związanych z prowadzeniem działalności, a także obciążeń podatkowych. Końcowym rezultatem przeprowadzonego rachunku zysków i strat  jest ujawnienie zysku lub straty, która wykazana jest w bilansie. Główny  nacisk w rachunku nakłada się na oddzielenie działalności gospodarczej, która stanowi podstawę funkcjonowania  przedsiębiorstwa od sytuacji wyjątkowych, nadzwyczajnych a także w dużej mierze niezależne od samego przedsiębiorstwa. W ramach działalności gospodarczej należy rozgraniczyć działalność operacyjną i finansową. Podstawę takiego rozgraniczenia działalności gospodarczej jest różnorodność form powiązań osoby prawnej z otaczającym go rynkiem. Działalność operacyjna wiąże przedsiębiorstwo z rynkami dóbr materialnych i czynników produkcji – natomiast działalność finansowa z rynkiem finansowym. U podstaw działalności operacyjnej leżą procesy gospodarcze, które są podstawą działań powołanych do tego celu przedsiębiorstw. Jej rezultatem jest sprzedaż towarów, produktów usług i materiałów.

Podstawowa działalność operacyjna ma charakter ciągły, powtarzalny w czasie  i w określonych cyklach produkcji i sprzedaży. Natomiast pozostała działalność operacyjna charakteryzuje się działaniami okazjonalnymi, występującymi sporadycznie np. sprzedaż majątku trwałego. Prowadzenie działalności operacyjnej wiąże się ściśle z ponoszeniem kosztów np. materiały, surowce, energia, wynagrodzenia, amortyzacja oraz koszty sprzedaży.

Działalność finansowa skupia się na kreowaniu przychodów oraz kosztów z tytułu pozyskiwania oraz posiadania kapitału – w tym odsetki od kredytów, obligacji, udziały, akcje oraz udzielnie pożyczek, które winny być zaliczone w działalność inwestycyjną. Działalność inwestycyjna nie znajduje odzwierciedlenia w rachunku zysków i strat. W rachunku zysków i strat wykazuje się zarówno zyski i straty nadzwyczajne jak i obciążenia podatkowe tj. świadczenia przedsiębiorstwa na rzecz podmiotów prawa publicznego. Oprócz podatków obligatoryjnych występują także inne obciążenia wyniku finansowego tj. koszty i straty nie uznawane dla celów podatkowych.

W konstrukcji rachunku można wyróżnić trzy szczeble tworzenia wyniku finansowego tj. eksploatacyjny (tzw. operacyjny), finansowy, a także  nadzwyczajny. Suma wyniku eksploatacyjnego oraz finansowego jest rezultatem działalności gospodarczej osoby prawnej. Punktem wyjścia w rachunku jest przychód ze sprzedaży (tj. praktyczny przychód netto ze sprzedaży bez uwzględnienia podatków od wartości dodanej, akcyzowego czy też zryczałtowanego) natomiast końcowym rezultatem jest wynik finansowy netto. Zadaniem rachunku zysku i strat jest wykazanie,  w jakim stopniu wynik finansowy jest zależny od działalności operacyjnej, a w jakim warunkowany jest przez przychody i koszty finansowe, sytuacje nadzwyczajne oraz obciążenia podatkiem dochodowym.

W oparciu o ustawę o rachunkowości wykazuje się dwa sposoby prezentacji  rachunku zysku i strat : dwustronny  (scalony) oraz szeregowy (łańcuchowy). W rachunku dwustronnym  oddzielnie wskazuje się koszty (po lewej stronie zestawienia)  i oddzielnie przychody (po prawej stronie). Natomiast w rachunku szeregowym przychody  i koszty uporządkowane są kolejno w jednym ciągu.

Uzyskiwanie dodatniego wyniku ze sprzedaży przez osobę prawną oznacza pozytywną rentowność podstawowej działalności operacyjnej, produkty wytwarzane przez przedsiębiorstwo znajdują nabywców, a ono posiada określoną pozycję na rynku.

Wypracowanie zysku netto  przez przedsiębiorstwo wskazuje, iż jest ono rentowne przy uwzględnieniu innych poza podstawową działalnością operacyjną czynników takich jak: pozostała działalność operacyjna, przychody i koszty finansowe, straty i zyski nadzwyczajne, podatek dochodowy a także inne obligatoryjne obciążenia wyniku finansowego. Informacja o osiągniętym zysku netto jest bardzo ważną informacją dla właścicieli oraz inwestorów, ponieważ stanowi ona podstawę do określenia  stopy zwrotu z kapitału, a także wskazuje na możliwości wypłaty dywidend.

Rachunek zysków i strat może być sporządzony w wersji porównawczej  lub kalkulacyjnej. Wersja porównawcza różni się od wersji kalkulacyjnej  odmiennym sposobem rozliczenia kosztów działalności operacyjnej tj. traktuje koszty działalności operacyjnej jak jedną zbiorową pozycję, w której wyodrębnia się poszczególne rodzaje kosztów w układzie rodzajowym np. wartość sprzedanych towarów i materiałów, koszty zużycia usług obcych, surowców, materiałów, amortyzacji oraz wynagrodzeń. Natomiast w rachunku kalkulacyjnym koszty związane z podstawową działalnością operacyjną podlegają  rozdzieleniu  na koszty sprzedanych  towarów i produktów, koszty sprzedaży i koszty ogólnego zarządu.

W praktyce rachunek zysków i strat jest uzupełniany o dane dotyczące podziału zysku netto lub też sposobu pokrycia straty netto. Część firm sporządza też sprawozdanie z podziału zysku, które jest wykorzystywane przy zatwierdzaniu sprawozdań finansowych i podejmowaniu decyzji o podziale zysku.

Wynik finansowy PTE „DOM”

Ogólny podgląd na płynność finansową przedsiębiorstwa umożliwia wskaźnik pokrycia bieżących zobowiązań środkami obrotowymi, określonymi według wzoru:

.                                                              środki obrotowe ogółem

Wskaźnik bieżącej płynności = —————————————

.                                                            łączne zobowiązania bieżące

 

Wskaźnik ten umożliwia ocenę, czy następujące w firmie zobowiązania mogłyby być spłacone dzięki upłynnieniu środków obrotowych. Obrazuje także skalę ryzyka finansowego, które nastąpiłoby w razie trudności refinansowania zobowiązań w dotychczasowej skali. Konstrukcja tego wskaźnika oparta jest na założeniu, że zdolność płatnicza firmy zależy od rozmiarów posiadanego przez firmę płynnego majątku, a więc środków pieniężnych oraz innych składników majątku obrotowego, które łatwo przekształcić w środki pieniężne. O dobrej płynności firmy świadczy taki stan, gdy wartość majątku obrotowego jest wyższa od wielkości zobowiązań bieżących, a więc gdy wysokość tego wskaźnika jest większa od 1. Wzrost wskaźnika oznacza poprawę płynności finansowej firmy.[1]

Wskaźnik bieżącej płynności dla PTE „DOM” za rok 2000 wynosi 1143,48.

W celu uzyskania pełniejszego poglądu na płynność finansową firmy wykorzystuje się dodatkowo wskaźnik szybkości spłaty zobowiązań. Jest on obliczany według wzoru:

 

.                                                   płynne środki obrotowe zobowiązań

Wskaźnik szybkości spłaty = —————————————

.                                                             zobowiązania bieżące

 

Do płynnych środków obrotowych zalicza się należności, środki pieniężne oraz krótkoterminowe papiery wartościowe. Przyjmuje się, że im wyższe wskaźniki pokrycia zobowiązań oraz szybkości ich spłaty, tym większą solidnością w zakresie płynności płatniczej charakteryzuje się dana firma. Jednak oznacza to jednocześnie zmniejszenie skali wykorzystywania obcych kapitałów krótkoterminowych dla poprawy zyskowności kapitałów własnych.[2]

Wskaźnik szybkości spłaty zobowiązań dla PTE „DOM” za rok 2000 wynosi 1127,45

Tak wysoki wskaźnik oznacza, że Towarzystwo jest w stanie w każdej chwili spłacić zobowiązania.

Pogłębieniem oceny bieżących możliwości płatniczych przedsiębiorstwa może być wskaźnik wypłacalności środkami pieniężnymi. Jest on relacją najbardziej płynnych środków obrotowych, czyli środków pieniężnych do zobowiązań bieżących. Wyjaśnia on zatem, jaką kwotę wymagalnych zobowiązań pokryć może przedsiębiorstwo z bezpośrednio dostępnych środków płatniczych. Wskaźnik ten oblicza się według poniższego wzoru:

.                                                                                                        środki pieniężne

Wskaźnik wypłacalności środkami pieniężnymi = —————————————

.                                                                                                    zobowiązania bieżące

 

Wskaźnik wypłacalności środkami pieniężnymi dla PTE „DOM” za rok 2000 wynosi 62,37.

Ocena wypłacalności przedsiębiorstwa może być także oparta na zestawionym bilansie płatniczym. Bilans ten powinien pozwolić na ustalenie, czy i w jakim stopniu firma jest lub będzie zdolna do regulowania swych zobowiązań wymagalnych przy wykorzystaniu posiadanych lub dających się szybko upłynnić środków. Nadwyżka tych środków nad zobowiązaniami świadczy o wypłacalności przedsiębiorstwa. Układ odwrotny natomiast wskazuje na deficyt płatniczy.

PTE „DOM” ma bardzo wysoką wypłacalność, dzięki której jest w stanie pokryć zobowiązania 62 razy większe od posiadanych.

[1] Bień W., Czytanie bilansu przedsiębiorstwa, Warszawa 1991, PWE, s. 104.

[2] Tamże, s. 105-106.

Instrumenty pochodne

Jest to nowy i szybko rozwijający się dział. Analizuje się tu stosunkowo nowe instrumenty, zwane pochodnymi, których jednym z głównych zadań jest zabezpieczanie inwestora przed ryzykiem. Omawia się zasady funkcjonowania tych instrumentów, modele ich wyceny oraz strategie inwestowania w te instrumenty.

Analiza SWOT

Analiza SWOT

1. Siły

2. Słabości

3. Możliwości

4. Zagrożenia

  1. Silne strony przedsiębiorstwa:

a)   nowoczesne silniki ( nie wszystkie )

b)   dobrze zaopatrzony i sprawny serwis

c)   osiągnięcia w dziedzinie badań i rozwoju

d)   wysoka jakość produktów

e)   dobre warunki gwarancji

2. Słabe strony przedsiębiorstwa:

a)   małe doświadczenie w zakresie marketingu możliwego w stosowaniu w Polsce

b)   bardzo słaba reklama

c)   brak uregulowań dotyczących obsługi klienta ( każdy salon ustala sam )

d)   konieczność poszerzenia sieci sprzedaży ( zaledwie 23 dilerów )

e)   bardzo wysokie ceny samochodów

f)    słabe wyposażenie samochodów za tą cenę

g)   niski poziom zysku wynikający z niewielkiej sprzedaży ( 99r. – ok. 1500 sztuk ) np.; Opel 40000

h)   brak stałych cen złotówkowych

i)    brak nowości

j)    bardzo niewielka ilość oferowanych produktów

k)   brak produktów z klas najchętniej kupowanych ( A, B i C )

l)     zła polityka założona na Polskę – zastosowana polityka na Zachód

m)   „zwykła” stylistyka

n)   brak silników Diesla

o)   słaba jakość materiałów informacyjnych

p)   oprócz silników brak wyrafinowanych rozwiązań technicznych

3.  Możliwości:

a)   wciąż rosnący popyt na samochody

b)   inne modele produkowane i sprzedawane tylko poza granicami Polski

c)   obniżenie ceł

4. Zagrożenia:

a)   nie najlepsze w stosunku do innych samochodów japońskich opinie w prasie dotyczące samochodów Mitsubishi

b)   doniesienia o kłopotach finansowych Mitsubishi ( koncernu )

c)   spadek siły nabywczej ludności ( ubożenie społeczeństwa )

d)   bardzo duża, tańsza konkurencja

e)   podwyższenie akcyzy

f)    drożejące paliwo ( brak wersji Diesla )

1. Siły

znaczna niedowaga

2. Słabości

przewaga

3. Możliwości

znaczna niedowaga

4. Zagrożenia

małe, ale bardzo groźne

W wyniku analizy SWOT dla firmy MMC Poland można stwierdzić że słabe strony przedsiębiorstwa wraz z zagrożeniami mogą spowodować rychłe zniknięcie z rynku samochodów Mitsubishi.

Firma musi całkowicie zreorganizować postępowanie, działalność marketingowo – reklamową, zwiększyć ilość dilerów, wprowadzić samochody z niższych klas.

Wyniki przeprowadzonej analizy

Wyniki przeprowadzonej analizy, wskazują na poprawę kondycji finansowej X  Sp. z o.o., w roku 1999 w stosunku do roku 1998.

Działalność w 1999 roku zamknęła się zyskiem w wysokości 2.391 tys. zł. co oznacza realne zwiększenie  o 26,71 % w stosunku do 1998 r.

Na wzrost zysku istotny wpływ wywarło nie tylko zwiększenie przychodów ze sprzedaży, ale także obniżenie poziomu kosztów, tzn. ich wolniejszy od sprzedaży wzrost.

Tę poprawę efektywności gospodarowania potwierdzają syntetyczne wskaźniki rentowności, które ukształtowały się następująco:

1998 rok

1999 rok

  rentowność   sprzedaży

4,66 %

5,08 %

  rentowność   majątku (kapitału całkowitego)

10,04 %

12,69 %

  rentowność   kapitału własnego

44,07 %

49,46 %

Wzrost rentowności sprzedaży, osiągnięty głównie dzięki zintensyfikowanej sprzedaży, wpłynął również na poprawę rentowności zaangażowanego majątku.

W analizowanym okresie wszystkie wskaźniki płynności wykazały tendencję zwyżkową, a więc zdolność Spółki do terminowej spłaty zobowiązań znacznie się poprawiła.

Produktywność majątku ogółem, wzrosła i kształtowała się na 2,15 w 1998 r i 2,49 w 1999 r. Natomiast produktywność majątku trwałego była znacznie wyższa – odpowiednio 15,16 i 20,48. Na podobnym poziomie jak produktywność majątku ogółem ukształtował się wskaźnik produktywności majątku obrotowego, którym obracano 2,5 razy w 1998 roku i 2,9 razy w 1999.

Analizując strukturę kapitałową Spółki można zaobserwować duże zaangażowanie kapitału obcego, zarówno krótkoterminowego, jak i długoterminowego, w finansowaniu działalności przedsiębiorstwa. Kapitał obcy stanowił 77 % w 1998 roku i 74 % kapitału całkowitego. Kapitał obcy był zatem podstawowym źródłem finansowania środków gospodarczych.

W związku z powyższym, wskaźnik zadłużenia, obrazujący relację kapitału obcego do kapitału własnego, wynosił aż 3,4 w 1998 r. i nieco niżej 2,9 w 1999 r., a taka skala zadłużenia oznacza duże ryzyko finansowe.

Reasumując przedstawione wyżej wyniki badania obejmujące dwuletni okres działalności, pomimo dość dużego ryzyka finansowego i niskiej płynności, należy pozytywnie ocenić poprawę kondycji finansowej, a także perspektywy dalszego rozwoju analizowanej jednostki gospodarczej.

Przykładowy bilans przedsiębiorstwa

Tabela 1. Bilans (w tys. zł)

Lp.

Wyszczególnienie

31.12.2000

31.12.1999

31.12.1998

AKTYWA

I.

Majątek   trwały

4.670

5.469

3.512

1.

Wartości   niematerialne i prawne

27

16

11

2.

Rzeczowy   majątek trwały

4.643

5.453

3.501

3.

Finansowy   majątek trwały

4.

Należności   długoterminowe

II.

Majątek   obrotowy

14.404

11.565

8.671

1.

Zapasy

6.147

5.860

3.603

2.

Należności

5.474

3.781

4.845

3.

Akcje   własne (udział) do zbycia

4.

Papiery   wartościowe przeznaczone do obrotu

5.

Środki   pieniężne

2.783

1.924

223

III.

Rozliczenia   międzyokresowe czynne

81

54

36

Aktywa   razem

19.155

17.088

12.219

PASYWA

I.

Kapitał   własny

11.056

7.376

3.804

1.

Kapitał   akcyjny (zakładowy)

6.000

2.100

100

2.

Należne   wypłaty na poczet kapitału

3.

Kapitał   zapasowy

551

219

219

4.

Kapitał   rezerwowy z aktualizacji wyceny

5.

Pozostałe   kapitały rezerwowe

3

903

903

6.

Nie   podzielony zysk z lat ubiegłych

7.

Zysk   netto roku bieżącego

4.502

4.154

2.581

II.

Rezerwy

631

575

324

III.

Zobowiązania

7.038

9.098

7.836

1.

Zobowiązania   długoterminowe

273

273

1.513

2.

Zobowiązania   krótkoterminowe

6.765

8.825

6.323

IV.

Rozliczenia   międzyokresowe i przychody przyszłych okresów

430

39

256

Pasywa   razem

19.155

17.088

12.219

 

Ocena struktury kapitałowej

Analiza kapitałów (pasywów) bilansu zmierza do zbadania tendencji ich rozwoju, struktury źródeł finansowania oraz oceny zmian zachodzących w tym zakresie.[1]

W badaniu struktury kapitałów podstawowe znaczenie mają wskaźniki zamieszczone w tabeli 1.

Tabela 1. Wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w kapitały własne i obciążenia kapitałami obcymi

Rodzaj wskaźnika i sposób jego   ustalania

1. Wyposażenie przedsiębiorstwa

w kapitał własny

=

Kapitał   własny

Pasywa ogółem

x

100%
2. Obciążenie przedsiębiorstwa zobowiązaniami   długoterminowymi =

Zobowiązania   długoterminowe

Pasywa ogółem

x 100%
3.

Wyposażenie przedsiębiorstwa

w kapitał stały

=

Kapitał stały

 

Pasywa ogółem

x 100%
4. Obciążenie przedsiębiorstwa kredytem krótkoterminowym =

Kredyt   krótkoterminowy

Pasywa ogółem

x 100%
5. Obciążenie przedsiębiorstwa zobowiązaniami bieżącymi =

Zobowiązania   bieżące

Pasywa ogółem

x 100%

Źródło: M.Sierpińska, T.Jachna, Ocena……, Warszawa 2002, s.53.

Kapitały własne stanowią najbardziej stabilną podstawę finansowania działalności przedsiębiorstwa, decydującą o stopniu utrzymania płynności finansowej. Ich wysokość dostarcza wierzycielom informację, do jakiej kwoty firma zdolna jest ponieść konsekwencje finansowe w razie powstania strat.[2]

Natomiast kapitały obce, przekazywane jednostkom gospodarczym, wymagają zwrotu w ściśle określonym czasie.

Ze względu na okres spłaty można wyodrębnić następujące zobowiązania:

–  długoterminowe, których okres uregulowania jest dłuższy aniżeli rok, przy czym z tej grupy wyodrębnia się często zobowiązania średnioterminowe o okresie spłaty dłuższym aniżeli jeden rok ale nie przekraczającym pięciu lat,

– krótkoterminowe, których termin spłaty nie przekracza jednego roku.[3]


[1] T.Waśniewski, W.Skoczylas, Analiza sytuacji finansowej przedsiębiorstwa – pionowa ocena

pasywów bilansu, Rachunkowość 1993, nr 5, s.168.

[2] W.Bień. Zarządzanie finansami przedsiębiorstwa, Warszawa 1998, s.172.

[3] Ibidem, s.173.

Formy analizy finansowej

Analiza finansowa przedsiębiorstwa może występować w formie:

  1. analizy porównawczej danych rocznych i wieloletnich (ocena dynamiki wzrostu przedsiębiorstwa oraz trendów rozwojowych procesów i zdarzeń gospodarczych)
  2. analizy zmian strukturalnych w aktywach, pasywach i wynikach,
  3. analizy wskaźników finansowych – analizy wskaźnikowej,
  4. analizy wybranych wskaźników finansowych np. płynności środków, przepływu kapitału, zmian pozycji finansowej, oceny punktu krytycznego itp.[1]

Analizy ekonomiczne w przedsiębiorstwie można podzielić według różnorodnych kryteriów:

–         przeznaczenie analiz,

–         czas, którego dotyczą,

–         zastosowane metody badawcze,

–         szczegółowość opracowania.[2]

W zależności od przeznaczenia można wyróżnić analizę finansową: zewnętrzną i wewnętrzną.[3]


[1] Ibidem, s. 84.

[2] M. Sierpińska, T. Jachna, op. cit., s.14.

[3] T.Waśniewski, Analiza ekonomiczna przedsiębiorstwa, Warszawa 1993,s.20.